Waarom ik mij inzet voor ‘massage bij kanker’


Ik krijg weleens de vraag waarom ik het werk doe dat ik doe. En eerlijk gezegd heb ik mezelf dat ook al wel afgevraagd. Het antwoord is eenvoudig, maar niet altijd even goed te begrijpen: ‘Massage bij kanker’ is in 2013 op mijn weg gekomen, en daarna altijd blijven terugkomen.  Ik heb een paar keer geprobeerd om een andere richting te kiezen, maar kwam steeds weer bij massage bij kanker uit…

Waarom ik me met andere dingen wilde bezighouden? Mijn werk als coach/loopbaanbegeleider is mijn grote passie. Ik ben graag bezig met positieve zaken als  talenten en kwalititeit, focussen op wat wél kan, mensen bewust maken van wat ze te bieden hebben. En ik dacht dat dat anders was dan wat je met massage bij kanker doet. Maar gaandeweg leerde ik dat die twee perfect combineerbaar zijn, dat er net nood is aan die zaken terwijl iemand ziek is. En dat ook je gezondheid beïnvloed wordt door het niet ten volle volgen van je hart.

Maar ‘wat was dan mijn eigen ervaring met kanker voor ik met dit werk begon’ , was dan de vraag. Toen ik zestien was, overleed mijn grootmoeder aan uitgezaaide borstkanker, die 5 jaar voordien was vastgesteld en behandeld. Zij was 65 jaar toen ze overleed. Ik dacht toen nog dat dat ‘oud’ was want zij was één van mijn grootouders en het was niet abnormaal bij mijn leeftijdsgenoten dat grootouders kwamen te overlijden. Bij het woord kanker stond ik weinig stil. Dat was toen, 19 jaar geleden, ook nog iets waar veel meer een taboesfeer rond hing en mijn grootmoeder zelf sprak er weinig over.

Ik herinner me vooral dat ze veel pijn had in haar mond ten gevolge van de behandelingen. En omdat ik zelf als kind regelmatig last had van pijnlijke aften, leek me dat verschrikkelijk. Nu in mijn werk denk ik daar nog regelmatig aan terug, als klanten daarover spreken.

Wat mij daarnaast vooral is bijgebleven, is het prachtige afscheid.  Sterven heeft me nooit afgeschrikt. Misschien omdat ik het geluk had op te groeien met een moeder die als maatschappelijk werkster gespecialiseerd in palliatieve zorg, als vrijwilliger actief was in de opstartjaren van het CODA hospice. En ik van daaruit dus als tiener al meekreeg hoe afscheid nemen ook kan op een mooie, betrokken manier. Tegelijkertijd was er mijn tante die als thuisverpleegkundige helemaal thuis was in de palliatieve zorg, wat hielp om mijn grootmoeder tot het einde thuis te laten blijven.

Misschien was het die ervaring die maakte dat ik me ben gaan inzetten voor mensen die leven met kanker. Of misschien was het mijn eigen ervaring met het ziekenhuis, toen ik 2.5 jaar was en daar heel wat weken moest verblijven door een dubbele middenoorontsteking. Veel herinner ik me er niet meer van. Wel de angsten en nachtmerries die me lang nadien bleven achtervolgen en zeker ook wel een stempel hebben gedrukt op wie ik ben geworden.  Ik vermoed wel dat dat deels onbewust meespeelt in mijn wens om ook wie in het ziekenhuis verblijft zoveel mogelijk zachtheid en comfort te brengen.

Op zich doet het er ook niet zoveel toe wat de precieze reden is. Ik heb intussen vooral geleerd dat er niet op alle vragen antwoorden te vinden zijn. En dat dat ook ok is. Feit is, wat ik ook doe, ‘massage bij kanker’ komt steeds terug op mijn weg. Ik ga er dus vanuit dat het ‘de bedoeling’ is,  mijn kwaliteiten en ervaringen in te zetten om daar iets zinvol in te betekenen.  En hoewel dat zeker niet altijd de makkelijkste weg is, ga ik door. Soms op een weg met stenen en kuilen, soms met wind in mijn haren en zon in mijn hart. Omdat het er niet toe doet wat je hebt meegekregen of meegemaakt, maar wel wat je ermee doet.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *